بادصبا (نیستان سابق)

همین جا می خواستم از سیاوش تی عزیز به خاطر اینکه این وب لاگ رو برای من طراحی کرد و همچنین من رو با وب لاگ نویسی آشنا کرد تشکر کنم و  اسم علی۱۲۱ رو هم با نظر این بزرگوار انتخاب شد....................

خلاصه اینکه الان صلاح که این وب آپ نشه ولی در وب لاگ جدیدم که خودم زدم منتظر حظور گرمتان هستم

موفق باشید..................در پناه حضرت حق

انسان بدون عشق بسان انسان بدون قلب می ماند و انسانی که قلب نداشته باشد به درد نمی خورد

اما یک چیز را باید بدانیم که عشق و دوست داشتن یک بازی نیست که بعد از مدتی خسته شوی و رهایش کنی..................

بارها و بارها از خود پرسیده ام چرا تا به حال سفر یک طرفه ی دوست داشتن را ادامه داده ام؟

صدای ریزش برج امیدم را به خوبی می شنوم و فریاد و شکایت قلبم که چرا پا در این گرداب گذاشتم؟

ولی دوستت دارم گفتن های تو چه بود؟

تو چطور می گی که من برای تو کم بودم                  منی که عاشق ترین عاشق عالم بودم

تو فقط دیده ی گریون خواستی                               من برات دیده ی پر خون بودم

اخه تو فقط یه عاشق خواستی                                اما من گذشته از جون بودم

تو همیشه در پی بها نه ها                                     اما من حدیث سازش بودم

اره تو یه دل سپرده خواستی                                  چه کنم که سر سپردت بودم

تا که هرگز کسی عاشقت نشه                                  واسه مردم درس عبرت بودم

منی که ساده به خاک افتادم                                     بایدم ساده بدی بر بادم

راستی لعنت به من دیوونه                                      که به تو قلبمو چه اسون دادم 

 امشب ستارگان همگی پنهان شده اند واهمه دارند ان ها را به شهادت شبهای عاشقی بگیرم

شب های انتظار . ان ها تنها شاهدانی هستند که می دانند چه کشیده ام و چه لحظات سنگینی را متحمل شده ام

پس کجایید نترسید بیایید و ببینید که عاشقی دل شکسته چگونه اشک می ریزد

روزگاری طلوع عشق بود که روی جوانه های دلم می تابید و من شاداب به انتظار دیدارش روزگار را سپری کردم اما افسوس که امشب باید........................

نظاره کننده ی گلهای پژمرده ی دلم باشم

من نگویم به درد دل من گوش کنید           قسمت ان است که این قصه فراموش کنید

عاشقان را بگذارید بنالند همه                 مصلحت نیست که این زمزمه خاموش کنید

خون دل بود نصیبم به سر تربت من          لاله افشان به طرف امده می نوش کنید

بعد من سوگ نگیرید نیا رزد به خدا          بهر هر زرد رخی خیر سیه پوش کنید

سخن سوختگان طرح جنون می ریزد        عاقلان گفته و عشاق فراموش کنید

امدم با صد امید به دلم دادم نوید که سپیده سر زده شب غم به سر رسید

به امید امدم که تو یار من باشی

اما باز چشمای من تو رو با غریبه دید

فصل سبز عشقمون چه زود خزون شد دل من تو سینه پیر ناتوون شد

من همونم که یه روز شعر وشور تو بودم واسه ظلمت شبات کوه نور تو بودم

چرا از یاد تو رفت اون همه دلدادگی من همونم که یه روز سنگ صبور تو بودم

گفته بودی عشقمون مثل بهاری دل نشین این محال که بهار دل نشین خزون ببینه

با دروغای قشنگت شبمو به صبح رسوندی آتشی کردی به پا ریشه ی منو سوزوندی